วงจรชีวิตช่วงนี้

posted on 21 Jun 2012 19:48 by seren-k in TohokuDiary directory Diary
รู้สึกว่าตัวเองหายไปเป็นเดือนเลย....
 
ก่อนหน้านี้ติดสอบมิดเทอมแทบทุกอาทิตย์น่ะ... ที่จริง สอบอาทิตย์ละตัว สองตัวเองค่ะ มีทั้งหมดห้าตัว ก็กินเวลาไป 3 สัปดาห์พอดี เหอะๆๆๆ
 
คือว่าจารย์เค้าต่างคนต่างนัดน่ะ แถมรู้สึกเหมือนสอบแต่ละวิชา มันค่อยๆ งอกขึ้นมาด้วย แบบตอนแรกไม่ได้บอกจะสอบ แล้วก็มานัดสอบอีกที = =;;; 
 
วิชาสุดท้ายเพิ่งสอบไปเมื่อวันอังคารที่ผ่านมาค่ะ รู้สึกหลุดพ้นมาก ทรมาณสุดๆ อะ ทรมาณกว่าสอบวันละสี่วิชา สอบคิดกันสามวัน แล้วอ่านหนังสือไม่ทัน ไรงี้อีก เพราะพอทิ้งเวลาให้นานๆ เราก็เอื่อย เฉื่อย แต่ก็สนุกได้ไม่เต็มที่อยู่ดี ยังไงๆ ก็กังวลอะนะ แต่ถ้าสอบคอมโบติดๆ กัน ถึงจะทำไม่ได้ แต่มันก็จะเฟลแค่วันนั้นแหละ วันถัดมาก็หายแล้ว (เพราะทุกอย่างผ่านไปแล้ว แก้อะไรไม่ได้)
 
พลอยเป็นพวกขี้กังวลอะ แก้นิสัยเสียๆ อันนี้ของตัวเองไม่ได้ซะที เลยรู้สึกว่าการต้องมานั่งกังวลเป็นสัปดาห์ๆ มันช่างเหนื่อยล้าและทรมาณสิ้นดี....
 
ส่วนที่สอบแต่ละตัว...ก็ไม่ได้ยากหรอก เทียบกับสมัยม.ปลาย บางทีพลอยก็ไม่รู้นะ ว่าเพราะครูออกแต่พวกคอนเซ็ปต์ เบสิก? เพราะครูออกข้อสอบง่าย? เพราะครูออกข้อสอบน้อย? หรือเพราะพลอยชินกับข้อสอบถึกๆ ของไทยที่เจอมาทั้งชีวิต(โดยเฉพาะม.ปลาย)? ก็เลยชิลๆ กับการอ่านหนังสือสอบ
 
ข้อสอบมันน้อยจริงๆ นะ แต่ละวิชา ตก 4 ข้อใหญ่ ข้อย่อยก็มีบ้างนิดๆ หน่อยๆ แต่ก็เป็นย่อยแบบมันเกี่ยวเนื่องกันน่ะ ไม่ใช่ 4 ตอนแบบไทย แล้ว 1 ตอนมี 15 ข้อ ข้อสอบหนาเป็นปึกๆ ไรงี้ 
 
จนบางทีพลอยรู้สึกตัวเองเอื่อยไปเลยอะ ไฟจะอ่านหนังสือไม่มี...รู้ว่าเปิดๆ อ่านๆ สองวัน หรือคืนนึงก่อนสอบ ก็ไม่มีปัญหาอะไร... พวกสูตรฟิสิกส์ก็ยังใช้ของม.ปลาย ที่พลอยก็ท่องได้ส่วนใหญ่อยู่แล้ว พอถึงวันสอบจริง ด้วยความที่อ่านไปน้อย และไม่ได้ซ้อมทำโจทย์เหมือนสมัยก่อน ก็เลยนั่งทำไป มึนๆ ไป มีทำไม่ได้นิดๆ มีไม่ชัวร์หน่อยๆ ผลออกมาก็มีผิดจุกๆ จิกๆ บ้าง แต่ไม่ใช่ตกแน่ๆ อะ ทำให้รู้สึกไม่ใช่ยังไงก็ไม่รู้ แทบไม่มีความกดดันในการสอบเลย รู้สึกไม่มีไฟ ไม่มี motivation ยังไงไม่รู้....
 
บางทีก็รู้สึกตัวเองประหลาดเนอะ อยากกดดันในการสอบ อยากเจอข้อสอบยากๆ เหอๆ แต่พลอยว่ามันท้าทายดี หรือว่าช่วงปีแรกๆ เค้าจะให้เราย่ามใจ... พอตายใจแล้วก็จัดของโหดๆ มาฆ่ากันให้ตายตอนปี 3 ปี4 ก็ไม่รู้ = =;; 
 
เอาเถอะ ตอนนี้สอบมิดเทอมก็จบไปแล้ว ยังพอมีเวลาให้หายใจหายคออีกหน่อย ก่อนจะเป็นไฟนอล...
 
มาพูดถึงวงจรชีวิตช่วงนี้... นอกจากสอบแล้ว ก็มีรายงานค่ะ
 
เทอมนี้ต้องลงเรียนแล็บด้วย แต่แล็บที่นี่ไม่ได้แยกเป็นแล็บฟิ แล็บเค็มแบบที่ไทยนะ มันจะวนๆ เปลี่ยนหัวข้อไปแหละ ก็เจ๋งดี สนุกดี เขียนรายงานก็มันส์ดี... ถึกดี...
 
สัปดาห์ๆ นึงก็จะเป็นแบบ... พฤหัสเรียนแล็บ เสาร์หรืออาทิตย์เริ่มเขียนรายงานหน่อยนึง ทำๆ อู้ๆ จันทร์ อังคารอีกหน่อย บางทีก็เสร็จอังคาร ถ้าไม่เสร็จก็ต่อวันพุธ-พฤหัสเช้า แล้วก็เรียนอีก ได้รายงานใหม่มาอีก...
 
อย่างเมื่อวาน ก็ปั่นอยู่จนถึงตีสอง เพราะมีสอบด้วย เลยยิ่งมาเบียดเบียนเวลาเขียนรายงานใหญ่เลย orz 
 
เวลาเรียนก็...มึนๆ แบบว่า เพราะต้องจัดเป็น "English version" ให้โปรแกรมพลอยไง ตัวอาจารย์ประจำแล็บยังไม่เท่าไหร่ ระดับอาจารย์แล้วก็พูดอังกฤษได้กันดีพอสมควร...แต่พวก TA นี่สิ...
 
หลายๆ ทีที่พอถามเป็นภาษาอังกฤษ TA ก็มึนๆ เอ่อๆ อ่าๆ นานมากกกกก นานจนพลอยต้องถามญี่ปุ่นกะเค้า = =;;; 
 
บางทีก็หงุดหงิดนะ แต่ถ้าถามญี่ปุ่นแล้วเค้ากลับมาคุยกันรู้เรื่อง(?)ได้ก็แล้วไป มีอยู่ทีนึงนี่สิ เจอTA คนจีน... พลอยก็ทำของพลอยอยู่ดีๆ เค้าก็มาจับๆ ปรับๆ พูดเรื่องเครื่องมือซะงั้น เหมือนจะอธิบายใหม่ เหมือนว่าพลอยทำผิดวิธี.... จนกลายเป็นคุยญี่ปุ่นกะเค้า แล้วก็กลับมาอังกฤษอีก รู้สึกว่าพูดซ้ำๆ กับเค้าหลายรอบมาก ว่าต้องทำแบบนี้ วัดตรงนี้! ใช่หรือไม่? กว่าเค้าจะเข้าใจว่า พลอยเข้าใจถูกต้องตรงตามคู่มือแล้ว...
 
แบบ... โอ๊ยยยย ฉันก็เข้าใจถูกของฉันอยู่ดีๆ อย่ามาตีรวนให้เขว่เซ่! วันนั้นจำได้ว่าหงุดหงิดกะTA คนจีนมาก กลับบ้านไปก็บ่นหงุงหงิงให้แม่ฟัง(สไกป์)อยู่นานเลยล่ะค่ะ (แล้วก็เอามาบ่นในบล็อคอีกรอบ ฮาา)
 
กับอีกเรื่องที่น่าหงุดหงิด... คือคู่แล็บ ส่วนใหญ่จะได้คู่เดิมเกือบตลอดนะ แล้วคนนี้ก็โอเคด้วย แต่บางทีก็มีการสับคู่บ้างอะไรบ้าง... อย่างวันนี้ สดๆ ร้อนๆ เลย ฮาา จารย์ไม่ได้จัดคู่แล็บแบบที่จัดไว้ประจำ.. เลยได้คู่กับคนใหม่ ตอนแรกก็ไม่อะไรนะ จนกระทั่งจารย์เริ่มอธิบายวิธีทดลอง... 
 
คุณเธอก็จ้อภาษาบ้านเกิดไม่หยุด... คุยกะเพื่อนชาติเดียวกันอยู่นั่นล่ะ ไม่รู้อะไรนักหนา คือเพื่อนร่วมชาติของเธออีกสามคน ก็ตอบเวลาถูกถามซะมาก แต่คุณเธอคนนี้ถามอะไรได้ตลอดเวลาเลย.... แล้วพอจารย์พูดจบ เธอก็มาถามพลอยอีกแน่ะ ว่าตะกี๊จารย์ว่าไร?
 
แล้วทำไมไม่ฟังจารย์ละ(วะ)คะ!?
 
ตอนทำแล็บก็เหมือนกัน เป็นแล็บคลื่นเสียง จริงๆ ก็ไม่ยากหรอก จารย์ให้ลองดีดสายกีตาร์แล้วสังเกตุการสั่นของสาย ดีดเปล่าๆ เอามือซ้ายกดตรงนั้นตรงนี้ให้ความยาวสายเปลี่ยนแล้วดีดอีกที บลาๆ แต่มันมึนๆ เพราะว่าในคู่มือมันเขียนแล้วงงๆ อะ แบบว่าดูซ้ำซ้อนๆ อ่านแล้วไม่แน่ใจว่าเค้าจะให้ทำอะไร ให้บันทึกผลยังไงกันแน่?
 
เราก็ถามชี ว่าชีคิดว่าไง... ชีก็บอกอย่างเดียวว่า I don't understand โดยที่ไม่คิดจะหยิบคู่มือมาช่วยอ่าน ช่วยคิดเลยแม้แต่น้อย...
 
พลอยนอยด์มากอะ... ไม่เข้าใจพลอยไม่ว่า เพราะพลอยก็งงๆ อยู่เหมือนกัน แต่ช่วยกรุณาแสดงความพยายามจะทำความเข้าใจกับแล็บหน่อยได้มั้ย.... ไม่ใช่นั่งมองพลอยอ่านอยู่คนเดียว แล้วรอพลอยสั่งว่าให้จดตรงนี้นะ ตรงนั้นนะ แบบนั้นน่ะ...
 
แถมทำไปซักพัก ชีก็หายไปไหนไม่รู้ (ก็ดี ไม่มานั่งมองเฉยๆ ให้รู้สึกว่าทำไมไม่ทำอะไร...อยู่นอกคลองสายตาไปเลยก็ดี พลอยทำเองได้ไม่มายด์อยุ่แล้ว...) ไปเห็นอีกที ชีกำลังลองดีดโกโตะ (เครื่องดนตรีญี่ปุ่น... ไม่ได้ใช้ทำการทดลองอะไร แต่ครูก็เอามาไว้เป็นตัวเปรียบเทียบว่าลักษณะเสียงที่ออกมามันไม่เหมือนกีตาร์นะ แล้วก็ตั้งไว้ให้ไปลองเล่น)
 
พอชีเดินกลับมา พลอยก็บอกว่าผลจดตรงนี้ๆ นะ หยิบสมุดจะให้ไปลอก... เจอคำตอบที่ถึงกับเงิบเลยคือว่า...
 
"ไม่เป็นไร เดี่ยวฉันกลับไปลอกของxxที่บ้านก็ได้"
 
คือ ชีบอกว่าจะไปลอกผลของเพื่อนร่วมชาติที่แชร์ห้องกันอยู่ เพราะผลแล็บวันนี้ จริงๆ มันมีแค่วาดสายกีตาร์ แล้วก็บอกว่าย้ายที่กดแล้วเสียงเปลี่ยนมั้ย? ทำให้สายหย่อนแล้วเสียงเปลี่ยนมั้ย? แค่นี้ (เป็นอะไรที่ไม่ต้องลองก็รู้ด้วยซ้ำอะ 55) พลอยก็ไม่ได้ว่าอะไร... 
 
แต่ก็อดคิดในใจไม่ได้....ว่าคุณจะขี้เกียจไปไหนคะ? ฟังดูไม่มีความรับผิดชอบเอาซะเลย...ตอนทำงานก็เอาแต่บอกว่าไม่เข้าใจ แล้วก็ไม่พยายามจะทำ
 
ไม่รู้สิ พลอยรู้สึกไม่ชอบคนแบบนี้เลย... คือเวลาเป็นเพื่อน คุยกัน เค้าก็ไม่ใช่คนเลวร้ายหรอก แต่เวลาเรียนแล้วบางทีก็รู้สึกว่าขาดความรับผิดชอบมากๆ ทิ้งให้เพื่อนนั่งทำแล็บคนเดียว แล้วตัวเองบอกไม่เข้าใจๆ แล้วไม่ทำอะไรเลยเนี่ยนะ?
 
หวังว่าแล็บหน้าพลอยจะได้กลับไปคู่กับคนเดิม....
 
 
นอกจากแล็บแล้วก็มีชมรม...ที่พลอยไปเข้าชมรมศิลปะไว้ เพราะเค้าบอกว่า "ไม่วาดรูปก็ไม่เป็นไร ไปหาเพื่อน ไปนั่งอ่านการ์ตูนในห้องชมรมก็ได้" เลยว่าจะไปเพื่อหาเพื่อนเนี่ยแหละ...แต่หลังๆ พอมีทั้งรายงาน ทั้งสอบ เลยไม่ได้โผล่หน้าไปจะเดือนแล้ว orz
 
รู้สึกผิดนิดๆ แต่บางทีก็แอบรู้สึกขี้เกียจยังไงไม่รู้...ทำไมเราจะต้องไปพยายามเสาะแสวงหาเพื่อนขนาดนั้น (<<สาเหตุหลักที่ทำให้ทุกวันนี้เป็นคนที่มีเพื่อนน้อย...คือถ้าสนิทกันแล้ว พลอยก็พูดได้ไม่หยุดนะ แต่ไม่ค่อยกล้าทักใครที่เพิ่งรู้จักก่อน หรือตามในเฟสก็เถอะ ขนาดคนสนิทพลอยยังไม่ค่อยทักเลย จะเป็นแนวว่า ถ้าเค้าทักมาก่อน แล้วค่อยคุยจ้อกันไม่หยุด...)
 
เหมือนตอนนั้นจะรู้สึกว่าต้องหาเพื่อนเพิ่ม ต้องรู้จักคนเพิ่ม...(ช่วงเปิดเทอมใหม่ๆ) แล้วพอซักพัก พลอยก็เริ่มกลับเข้าอีหรอบเดิม... สันโดษอยู่คนเดียวมันสบายดี ไม่วุ่นวาย = =;;; ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
 
เขียนไปเขียนมากลายเป็นบ่นๆ อีกแล้วแฮะ... รู้สึกว่าเทอมนี้เรียนแล้วเหนื่อยๆ กว่าเทอมก่อนยังไงไม่รู้ ไม่ใช่เรียนหนักนะ แต่เหมือนว่าเทอมก่อนสภาพจิตใจดีกว่านี้ละมั้ง? แบบ ยังตื่นเต้น ยังแปลกใหม่อยู่ ตอนนี้นี่คือเริ่มแบบ...เมื่อไหร่จะปิดเทอม...เมื่อไหร่จะได้กลับไทย... อารมณ์นี้อะ orz 
 
สุดท้าย...หนึ่งในเรื่องดีๆ ที่มาค่อนข้างสม่ำเสมอของพลอยคือ...ลาภปาก...
 
เพิ่งได้พัสดุวันนี้ค่ะ จากเพื่อนคุณพ่อ... ทายซิอะไร? (สังเกตุรูปตรงชื่อที่อยู่ที่แปะอยู่สิ XD)
 
แต่น แต๊นนนน
 
เชอร์รี่นั่นเองงงงงงง เปรี้ยวนิดๆ แต่ก็รสจัดดี อร่อยค่ะ d= =b 
 
สังเกตมานานละ ว่าตัวเองเป็นคนมีลาภปาก...อยากกินอะไรก็ได้กินเกือบทุกทีนั่นแหละ (ใช่ๆ อย่างคราวก่อนก็ได้กินมะม่วงที่นาโงย่า... จะบอกว่าเดือนก่อน พ่อมาทำงานที่นาโงย่าก็เลยส่งของมาให้ หนึ่งในนั้นมีมะม่วงกับมังคุดนิดหน่อยด้วยล่ะ กินไปซาบซึ้งไป มังคุดอร่อยมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก)
 
แต่นอกจากลาภปากแล้ว...โชคเรื่องอื่นไม่ค่อยจะมีเลยยังไงไม่รู้ = =;; บางทีพอมาเรียนโดยที่ได้ทุนแค่ 1 ปี แล้วหลังจากนั้นต้องหาทุนอื่นลองสมัครต่อ หรือทำอะไรซักอย่างเนี่ย...มันก็ทำให้อยากถูกหวยขึ้นมาเหมือนกันนะ... จะได้เรียนแบบไม่ต้องคิดต้องกังวล อยากซื้ออะไรก็ซื้อ อยากกลับไทยทุกปิดเทอมก็กลับ...
 
สารภาพอีกอย่าง... ตอนนี้พลอยอยากใช้สมาร์ทโฟนอะ ;w; คือเครื่องตอนนี้มันก็ดีแหละ แต่วันก่อนเห็นรุ่นพี่เปลี่ยนเครื่องเป็นสมาร์ทโฟนแบบฝาพับที่พลอยเคยอยากได้ (และตัดใจไปแล้ว) มันก็ทำให้อยากได้ขึ้นมาอีก... เลยไปถามพี่เค้า พี่ก็บอกว่าตอนนี้รุ่นนี้เป็นเครื่อง 0 เยน อย่างเครื่องเก่าของพี่ กับเครื่องพลอยตอนนี้ ก็ 0 เยนเหมือนกัน เพราะงั้นก็เอาไปเปลี่ยนได้เลย เบอร์เดิม ไม่เสียอะไรเพิ่ม...
 
ก็ดี๊ด๊าจะไปเปลี่ยนบ้าง... แต่พอไปถามที่ร้าน... ถามไปถามมา ไอ้สมาร์ทโฟนมันต้องซื้อเน็ตเดือนละเกือบ 6 พันด้วยไง...จริงๆ มันคือมีขั้นต่ำ (400 เยน) แล้วคิดตามจำนวน สูงสุดคือ 6 พัน ปัญหาคือ บางทีสมาร์ทโฟนมันต้องอัพเดทพวกแอพ พวกซอฟแวร์บ่อยๆ , บางทีมันก็ต่อเองโดยเราไม่รู้ตัว... สุดท้ายก็จะเด้งไปจนถึงลิมิต 6 พันอยู่ดีนั่นแหละ....ส่วนถ้าไม่เอาเน็ตเลยก็จะรับส่งเมลมือถือไม่ได้...
 
พลอยก็ดันจะต้องใช้เมลมือถือติดต่อกับคนรู้จักบางคนอีก...ก็เลยไม่เอาเน็ตเลยไม่ได้... (เพราะถ้าเครื่องธรรมดา มันไม่ต้องอัพเดทอะไร เน็ตก็คือใช้รับส่งเมลอย่างเดียวล้วนๆ) ถ้าจะใช้สมาร์ทโฟน ต่อให้ไม่เสียค่าเครื่อง แต่ก็จะเสียค่าบริการเดือนนึงแพงขึ้นแน่ๆ เดือนละ 6 พัน...มันก็เยอะอยู่นะ แล้วจริงๆ ก็ไม่ได้จำเป็นขนาดนั้นด้วย...แค่...อยากได้...อยากใช้กะเค้าบ้าง สรุปว่าพลอยก็คงจะตัดใจกับมันอีกรอบล่ะ...
 
เฮ้อ บางทีก็อยากให้รีบๆ ถึงปิดเทอมเร็วๆ ถึงเทอมหน้าไปเลย จะได้รู้ว่าชีวิตหลังจากนี้จะเป็นยังไง... เพราะพอรู้ว่าทุนหมดแต่ยังหาต่อไม่ได้... ก็รู้สึกว่าชีวิตเราก็แอบอยู่บนความเสี่ยงนะ = = อยู่เมืองนอกนี่กลายเป็นว่า เวลาสั่งข้าวกินแล้วมีผัก/อะไรที่ไม่ชอบ ถ้ามันไม่ถึงขนาดกินไม่ได้จริงๆ (พวกผักดอง/วาซาบิ) พลอยก็กินเรียบหมดเลย...จ่ายเงินไปแล้วก็ต้องกินให้หมด พริกหยวก กระเจี๊ยบ แปะก๊วย อะไรงี้
 
พอก่อนแค่นี้ดีกว่า เดี๋ยวจะยาวอีก แหะๆ (ตอนนี้ก็น่าจะยาวแล้ว?) 
 
สวัสดีค่ะ
================================
 
ตอบเม้นท์
 
@memorynouta ขอบคุณค่ะพี่โมริ T^T ตอนนี้รู้เพิ่มอีกอย่างละ เพื่อนที่แนะนำพลอยทำงานนี้น่ะ เค้าบอกว่าไม่ต้องคิดมากหรอก เจ้าของศูนย์คนนี้เค้าค่อนข้างจะ rude กับทุกคนอยู่แล้ว ไม่ใช่กับพลอยคนเดียว เพื่อนบอกว่าแย่มากเลยที่จู่ๆ ก็บอกให้เลิกงานโดยไม่แจ้งล่วงหน้าเนี่ย...
 
@miji-minmin เหมือนเด็กญี่ปุ่นจะเรียนคุมองไม่ค่อยจบกันนะคะ ฮาาา เห็นเค้าว่า พอขึ้นม.ต้น กิจกรรมชมรมก็เยอะๆ ก็จะทยอยๆ เลิกเรียนคุมองกันไปหมด ไม่ทันได้จบ ขอบคุณพี่มินมากๆ ค่า เหมือนวันนี้พลอยก็จะเอาเรื่องทุกข์มาบ่นอีกแล้ว... เอนทรี่หน้าจะพยายามหาอะไร positiveๆ มาแปะนะ ><
 
@konnadesu คิดถึงคอนนะ~ กลับไทยแล้วนัดเจอกันเนอะๆ ตั้งแต่เรียนม.ปลายจบ...เหมือนเราจะไม่ได้เจอกันเลยสินะ? ตอนนี้ก็ไม่ได้ทำงานพิเศษแล้วล่ะ... คิดว่าหันมาตั้งใจเรียนให้ดีๆ จะได้เอาไว้ยื่นขอทุนได้น่าจะดีกว่า...
 
@itoe จริงค่ะ ไปทำงานแล้วสอน ก็ฝึกตัวเราได้หลายๆ อย่างจริงๆ นะ พลอยจะสู้ต่อไปค่ะอิโตเอะซัง T^T 
 
 
ปล. เพิ่งลอง mention เป็นครั้งแรก...แต่ยังไม่เคยถูก mention เลย.. มันจะเป็นยังไงนะ? จะขึ้นเตือนคล้ายๆ กับของเฟสบุ๊คว่ามีคนพูดถึงเรางั้นเหรอคะ? อยากรู้ >w<

Comment

Comment:

Tweet

ฮาตรงที่บอกว่า "ทำของใครของมัน"  พลอยแค้นฝังหุ่นปะเนี่ย 5555+
//สู้ต่อไปน้องรัก!!!!

#5 By Where is My Dream?! on 2012-07-01 01:04

@nirankas ขอบคุณค่ะ พลอยจะพยายามสู้ต่อไปค่ะ T^T
@memorynouta  ใช่มั้ยล่ะคะ ใช่มั้ยล่ะคะ! อย่างน้อย ไม่เข้าใจอะไร ก็มาไม่เข้าใจไปพร้อมๆ กันสิ...ไม่ใช่ชายตามอง... orz 
ปิดเทอมเดือนสิงหากันยาค่า ก็กลับไทยมันเต็มปิดเทอมเลยแหละ อาทิตย์นี้เป็นแล็บชีวะส่องเซลล์หัวหอม ทำของใครของมันค่ะ ดีมาก 5555
 
@miji-minmin เนอะ ถึงแล็บจะง่ายแค่ไหน แต่เค้าก็ต้องการให้เราทำเพื่อให้สัมผัสจริงๆ รู้ผลจริงๆ เนอะ พี่มินก็รักษาสุขภาพค่า

#4 By seren on 2012-06-30 21:36

อะโห...คุณน้องคู่แล็บ(ชั่วคราว)คนนี้นี่ น่าจริงๆเนอะ
ทำตัวเหมือนกับแบบ "เธอจะแอคทีฟเว่อร์ทำไม เรื่องที่ทดลองในแล็บเป็นเรื่องๆง่ายๆ
ไม่เห็นต้องทดลองเลย" แหม..มาเรียนนะคะคู้ณณณ อ.ให้ทำอะไรก็ทำไปเถ้อออ
ละยังจะตอบว่า "I don't understand" อีกเดี๋ยวประทุษร้ายซะเลยหนิ ฮาาา(ขึ้นเลยๆ)
ยังไงก็ขอให้ได้คู่แล็บคนเดิม หรือถ้าไงก็อย่าได้มาเจอยัยนี่อีก เสีย'รมณ์ ฮาาาา
ไปอยู่ตปท. ได้กินของไทยแล้วน้ำตาจะไปจริงๆนะ
โชคดีมากๆเลยอะ ที่มีลาภปากบ่อย ฮาาา
บ่นมาเถ้อออ เป็นพี่เจอแบบนี้พี่ก็คงอยากบ่นอะ
ก็พยายามเข้าจ้า ทั้งเรื่องเรียน เรื่องการดำเนินชีวิต
อย่าลืมรักษาสุขภาพด้วยเน้อ สู้ๆconfused smile

#3 By miji-minmin on 2012-06-25 11:39

โฮะ!!
จริงๆเรื่องปัญหาจากภาษาสองชาติมันทำความเข้าใจลำบากนะ
แต่กรณีมองอย่างเดียวก็อืม....นะ
ในความรู้สึกแบบนี้ ถามเราหน่อยก็ได้ว่า "ให้ช่วยอะไรมั๊ย?"
//ตบบ่า
เรื่องไหนพี่ไม่เข้าใจพี่ก็จะถามคู่นะว่า เออบอกมาจะให้ทำอะไร, ทำแบบนี้โอมั๊ย
แต่พี่จะเกลียดมาก เวลาที่ถามแล้วว่า "จะให้ช่วยอะไร"
แล้วพอโดนตอบว่า "ไม่ต้องหรอก" อันนี้จะแอบเคือง (5555+)
.
.
ลาภปากน่ากินมากๆ
ปล พี่นึกว่าพลอยปิดเทอมมาไทยแล้วซะอีกคะ Orz
ว่าแต่ปิดเทอมช่วงไหนคะนี่อีหนู??
ปลอีกที สู้ๆนะ >___< เราต้องพยายามต่อไป
อวยให้เจอคู่เดิม ช่วยเหลือกันทำงานจ้า!! double wink

#2 By Where is My Dream?! on 2012-06-24 20:30

ดีจังเนอะ อยากได้อะไรก็ได้สมใจนึก
เรื่องเรียน ตั้งใจเรียนนะ สู้สู้
คนอื่นจะยังไงก็ช่างมัน
สอง ฮ่าๆๆ
big smile open-mounthed smile confused smile Hot! Hot! Hot!

#1 By Nirankas on 2012-06-22 07:25